مرد ، دوباره آمد همانجای قدیمی روی پله های بانک ، توی

 فرو رفتگی دیوار یک جایی شبیه دل خودش ، کارتن را

انداخت روی زمین ، دراز کشید ، کفشهایش را گذاشت

 زیر سرش ، کیسه را کشید روی تنش ، دستهایش را

مچاله کرد لای پاهایش ، خیابان ساکت بود ، فکرش را

برد آن دورها ، کبریت های خاطرش را یکی یکی آتش

زد در پس کورسوی نور شعله های نیمه جان ، خنده ها

 را میدید و صورت ها را صورتها مات بود و خنده ها پررنگ ،

 هوا سرد بود ، دستهایش سرد تر ، مچاله تر شد ، باید

زودتر خوابش میبرد صدای گام هایی آمد و .. رفت ، مرد با

 خودش فکر کرد ، خوب است که کسی از حال دلش خبر

ندارد ، خنده ای تلخ ماسید روی لبهایش ، اگر کسی می فهمید

 او هم دلی دارد خیلی بد میشد ، شاید مسخره اش می کردند

 ، مرد غرور داشت هنوز ، و عشق هم داشت ، معشوقه

هم داشت ، فاطمه ، دختری که آن روزهای دور به مرد می خندید

 ، به روزی فکر کرد که از فاطمه خداحافظی کرده بود برای

 آمدن به شهر ، گفته بود : - بر میگردم با هم عروسی

می کنیم فاطی ، دست پر میام ... فاطمه باز هم خندیده

 بود ، آمد شهر ، سه ماه کارگری کرد ، برایش خبر آوردند

 فاطمه خواستگار زیاد دارد ، خواستگار شهری ، خواستگار

پولدار ، تصویر فاطمه آمد توی ذهنش ، فاطمه دیگر نمی خندید

 ، آگهی روی دیورا را که دید تصمیمش را گرفت ، رفت بیمارستان

، کلیه اش را داد و پولش را گرفت ، مثل فروختن یک دانه سیب

بود ، حساب کرد ، پولش بد نبود ، بس بود برای یک عروسی و

یک شب شام و شروع یک کاسبی ، پیغام داد به فاطمه بگویند

 دارد برمیگردد یک گردنبند بدلی هم خرید ، پولش به اصلش

نمی رسید ، پولها را گذاشت توی بقچه ، شب تا صبح

خوابش نبرد ، صبح توی اتوبوس بود ، کنارش یک مرد جوان

 نشست ، - داداش سیگار داری؟ سیگاری نبود ، جوان اخم کرد

، نیمه های راه خوابش برد ، خواب میدید فاطمه می خندد ،

خودش می خندد ، توی یک خانه یک اتاقه و گرم چشم باز کرد

، کسی کنارش نبود ، بقچه پولش هم نبود ، سرش گیج رفت ،

 پاشد : - پولام .. پولاااام ، صدای مبهم دلسوزی می آمد ،

 - بیچاره ، - پولات چقد بود ؟ - حواست کجاست عمو ؟

پیاده شد ، اشکش نمی آمد ، بغض خفه اش می کرد ،

 نشست کنار جاده ، از ته دل فریاد کشید ، جای بخیه های

 روی کمرش سوخت ، برگشت شهر ، یکهفته از این کلانتری

به آن پاسگاه ، بیهوده و بی سرانجام ، کمرش شکست ،

دل برید ، با خودش میگفت کاشکی دل هم فروشی بود ، ...

 - پاشو داداش ، پاشو اینجا که جای خواب نیس ...

چشمهاشو باز کرد ، صبح شده بود ، تنش خشک شده بود ،

 خودشو کشید کنار پله ها و کارتن رو جمع کرد ، در بانک باز

 شد ، حال پا شدن نداشت ، آدم ها می آمدند و می رفتند

 ، - داداش آتیش داری؟ صدا آشنا بود ، برگشت ، خودش بود

 ، جوان توی اتوبوس وسط پیاده رو ایستاده بود ، چشم ها

قلاب شد به هم ، فرصت فکر کردن نداشت ، با همه نیرویی

که داشت خودشو پرتاب کرد به سمت جوان دزد ، - آی دزد ،

 آیییییی دزد ، پولامو بده ، نامرد خدانشناس ... آی مردم ...

 جوان شناختش ، - ولم کن مرتیکه گدا ، کدوم پولا ، ولم کن

 آشغال ... پهلوی چپش داغ شد ، سوخت ، درست جای بخیه ها

 ، دوباره سوخت ، و دوباره .... افتاد روی زمین ، جوان دزد فرار کرد

 ، - آییی یی یییییی مردم تازه جمع شده بودند برای تماشا،

دستش را دراز کرد به سمت جوان که دور و دور تر میشد ،

- بگیریتش .. پو . ل .. ام صدایش ضعیف بود ، صدای مبهم

 دلسوزی می آمد ، - چاقو خورده ... - برین کنار .. دس بهش

 نزنین ... - گداس؟ - چه خونی ازش میره ... دستش را گذاشت

جای خالیه کلیه اش دستش داغ شد چاقوی خونی افتاده بود

 روی زمین ، سرش گیج رفت ، چشمهایش را بست و ... بست

. نه تصویر فاطمه را دید نه صدای آدم ها را شنید ، همه جا

 تاریک بود ... تاریک . ......... همه زندگی اش یک خبر شد

 توی روزنامه : - یک کارتن خواب در اثر ضربات متعدد چاقو مرد .

 همین ، هیچ آدمی از حال دل آدم دیگری خبر ندارد ، نه کسی

فهمید مرد که بود ، نه کسی فهمید فاطمه چه شد مثل خط

خطی روی کاغذ سیاه می ماند زندگی ، بالاتر از سیاهی

که رنگی نیست ، انگار تقدیرش همین بود که بیاید و کلیه اش

 را بفروشد به یک آدم دیگر ، شاید فاطمه هم مرده باشد ،

شاید آن دنیا یک خانه یک اتاقه گرم گیرشان بیاید و مثل آدم

 زندگی کنند ، کسی چه میداند ؟! کسی چه رغبتی دارد که

 بداند ؟ زندگی با ندانستن ها شیرین تر می شود ، قصه

 آدم ها ، مثل لالایی نیست قصه آدم ها ، قصیده غصه هاست